Architektura baroku

Barok, który nastąpił po renesansie, przyniósł wiele zmian zarówno w stylu życia i sztuce, jak i budownictwie. Wszystko zdawało się posiadać dużo bardziej rozbudowane dekoracje niż w poprzednich epokach. Barokową architekturę można podzielić na sakralną i świecką. Budowano monumentalne kościoły o wielkich nawach głównych na planie krzyża łacińskiego lub greckiego. Nawet klasztory zaczęły się charakteryzować ozdobnością – poszczególne elementy posiadały własne dekoracje, jak choćby sklepienia, które można było spotkać w formie kolebkowej, nieckowej czy lunety. Do tego dochodziły tympanony z prostymi liniami. Z kolei w budownictwie świeckim wśród ludzi zamożnych zaczęły dominować pałace. Odpowiednie wielkość i wystrój (zewnętrzny i wewnętrzny) świadczyły o prestiżu właściciela. Były one stawiane horyzontalnie, często dobudowywano do nich skrzydła, które delikatnie zwijały się do środka. Zazwyczaj przed takim domem znajdował się sporej wielkości dziedziniec, po którym mogły jeździć powozy. Zazwyczaj rosły na nim szpalerem drzewa jednego gatunku. Praktycznie każdy pałac musiał też posiadać co najmniej ogród, a najlepiej park – w stylu angielskim lub francuskim. Najpiękniejsze pałace z tego okresu do dziś zachwycają swoim wyglądem. Wewnątrz znajdowały się reprezentacyjne pokoje. Zazwyczaj jedno skrzydło przeznaczano dla służby i na pomieszczenia gospodarskie typu kuchnia czy magazyn. Często starano się pałace ufortyfikować, budowano więc różne wzmocnienia, jak basteje i bastiony. Do dziś wielu osobom nie podoba się architektura baroku jako zbyt wymyślna i przejaskrawiona. Jest ona jednak dowodem na nieskończoność ludzkiej wyobraźni.

Menu